Categorieën
-MINDSET

”Ik moet alles zelluf doen”

''Ik moet alles zelluf doen''.

‘’Ik doe de gordijnen pas open als ik alles helder heb, want ik wil liever alles zelluf doen!’’

Een heerlijke diepgewortelde overtuiging die mij behoorlijk dwarsboomt, om maar een boom-termen te blijven.

Deze overtuiging bracht mij de afgelopen tijd tot stilstand. Er mocht wat veranderen en dat voelde ik heel sterk. 
De laatste jaren heb ik namelijk zo’n ontwikkeling doorgemaakt, zowel op persoonlijk als op zakelijk vlak.

Ik geef dat vaak te weinig aandacht, omdat ik zo gefocust ben op doorzetten en vooruitkijken.
En vooral alles zelf willen doen!
Op eigen houtje, want wie zit er nou te wachten op mijn struggles?
Die zijn er toch om zelf op te lossen, komop zeg ?!

Maar daardoor vind ik het ook lastig tevreden te zijn met wat ik al bereikt heb. Ik kreeg laatst zelfs een bericht van iemand die mij een droomvoorbeeld noemt.. en van iemand die graag mijn baan zou willen hebben..

Ik vond het zo frustrerend dat ik de woorden wel hoorde binnenkomen maar het niet zo kon voelen zoals ik dat voorheen wel kon! Dat ik niet ‘gewoon dankbaar’ kon zijn..

Omdat ik het blokkeerde,  omdat mijn focus alleen maar op resultaat lag…

Ik herken dit patroon van een aantal jaren geleden.
Toen ik een eetprobleem had en ik dit aan niemand durfde te erkennen.
Ik durfde het zelf niet eens te herkennen, want ik had mezelf aangepraat dat het er niet was en dat als ik het maar zoveel mogelijk wegstopte het vanzelf wel over zou waaien.

Nou mooi niet dus. Het nam mij in zijn greep en ik isoleerde mezelf, omdat ik mij niet durfde uiten, omdat het niet veilig voelde, want ik deed het liever in mijn eentje. 

Is dit nu anders? JA en NEE.

Ik heb door het ondernemen geleerd juist mijn kwetsbaarheid te delen en probeer dat ook gewoon te doen, ook al voelt het fragiel.

Is mijn eetprobleem over?

Om eerlijk te zijn niet helemaal. Het speelt zo nu en dan parten in mijn hoofd, maar ik erken dat het er is en kan er boven gaan staan en stuur zo mijn gedachten..

Welke trucs pas ik op dit moment toe om het te accepteren?

  1. Elke ochtend schrijf ik 3 dingen op waar ik dankbaar voor ben. Klinkt zo cliché en ik had zo’n weerstand om dit te doen de eerste paar keren, vond het zo’n onzin, maar nu begint het langzaam wel in te dalen en zie ik wat ik allemaal wel heb. Lekker mee doorgaan dus!
  2. Als ik voel dat ik vastloop durf ik een stap terug te nemen en mij even bij familie en vrienden te ventileren, dat voelt nog wel onwennig, maar schept wel een betere band met mensen in mijn omgeving. Zij krijgen de kans om jou te begrijpen.
  3. Dit blog schrijven én posten op aanraden van @rosiancusters, omdat ik sta voor eerlijke inhoud delen op je social media én ik gek wordt van alles wat de laatste tijd maar voorbij vliegt.. Zo fake!

En nu?

Voel ik weer die ruimte om het op mijn eigen tempo te doen. Zonder te kijken naar wat anderen al bereikt hebben..

Neem ik de tijd om van dit soort fases te leren en laat ik het aan jou zien, omdat dit is zoals ik ben en zoals het leven gaat!

Hoe zit dat bij jou?
Heb jij de rolluiken dicht, of de gordijnen open?