fbpx

Vanochtend gebeurde het. Het nieuws van gisteravond greep me naar de keel.
Machteloos. Boos. En ook verdriet.
Je zult ongetwijfeld mee hebben gekregen wat de nieuwe maatregelen zijn.

Ik ga me er eenmalig over uitspreken en daar laat ik het bij.
Je hoeft het niet met me eens te zijn, maar ik deel het omdat het me niet meer lukt om het voor me te houden, weg te kijken, zoals zo velen doen!

Laat ik je even mee terug nemen in de tijd.

Zo’n 8,5 jaar geleden. Ik was 18 en stond in de bloei van mijn leven.
Door een samenloop van omstandigheden, waaronder een scheiding van mijn ouders  ontwikkelde ik anorexia, om het maar een naam te geven, met alle gevolgen van dien.

Mijn menstruatie bleef sinds dat jaar uit en is tot ongeveer een half jaar geleden weggeweest! Ik heb werkelijk alles aangegrepen om dit te herstellen,  van regulier tot alternatief, maar niets bleek te baten.
Medisch was er zelfs geen enkele oorzaak te vinden, omdat mijn lichaam aangaf dat alles normaal was en werd ik echt van het kastje naar de muur gestuurd. Het was een groot raadsel en ik voelde me totaal niet gehoord.

Doodleuk werd me medegedeeld dat zwanger raken moeilijk zou worden..

Ik wilde me daar niet bij neerleggen, dus ben ik sinds die tijd dagelijks me gaan verdiepen in mijn leefstijl. In de hoop dat dit me zou kunnen helpen, maar ik ben van karakter nogal wantrouwend en door alle pogingen had ik er weinig vertrouwen in.  Ik heb werkelijk als een spons alle kennis in mij opgezogen in de hoop op verbetering.

Ik moest bovendien ook mijn lijf weer opbouwen, want door mijn eetprobleem was alles verdwenen: mijn emoties, mijn spieren, mijn energie, en ook sociale contacten, want ik had me compleet geïsoleerd.

Tot zo’n half jaar geleden ben ik blijven hopen en zoeken naar mogelijkheden, om me weer ‘normaal’ te voelen en met succes. Zo’n half jaar geleden was daar ineens mijn eerste menstruatie. Ik kon mijn ogen niet geloven en dacht dat ik hallucineerde! Eindelijk kon ik de zorgen die ik al die tijd had gehad achter me laten!! En het hoofdstuk definitief achter me laten.

Fast forward naar nu.  Ik voel me fitter dan ooit en heb er zelfs mijn beroep van mogen maken om anderen te helpen ook bewuster te leven en eten.. Om te zorgen voor een sterk immuunsysteem van binnenuit, een fit lichaam en vooral een gezonde geest! Ik help hen een weg te banen door alle onduidelijkheid over gezonde voeding, want laten we eerlijk zijn je wordt misleidt waar je bijstaat.

Ik durf zelfs te zeggen dat ik fitter ben dan de gemiddelde Nederlander: ik slik dagelijks vitamine supplementen, ik doe aan krachttraining, ik let op mijn mentale belasting, ik zorg ervoor dat mijn voeding in balans is en dat mijn immuunsysteem sterk is.  Ik geloof en vertrouw op de kracht van mijn lichaam en dat komt vooral door mijn ervaring!

En dan zou ik en vele naast mij nu niet meer een sportschool, bioscoop, zwembad, pretpark, dierentuin of evenement mogen betreden omdat ik niet gevaccineerd ben? Terwijl blijkt dat een gevaccineerde met zijn groene vinkje ook net zo goed besmettelijk kan zijn en wel overal mag binnentreden?

Waar is het beleid om in te zetten op onze leefstijl? Het werken aan ons immuunsysteem om ons tegen dit en toekomstige virussen te weren?

Waarom worden ik en andere ongevaccineerde, die misschien net zo zeer dagelijks bezig zijn met hun gezondheid, overal van buitengesloten en mag een gevaccineerde wel zijn wekelijkse Mc Donalds bezoek doen? Of helemaal niet aan zijn eigen gezondheid werken en lekker achteroverleunen in de hoop dat het vanzelf goed komt?

Waarom hoeft niet iedereen zich te laten testen om ergens binnen te mogen nu blijkt dat iedereen besmettelijk is en de besmettingen de pan uit rijzen?

Waarom wordt met de vinger naar deze groep gewezen,  terwijl we allemaal voor hetzelfde probleem staan en massaal wegkijken, omdat we vooral niet onze gewoontes willen veranderen.. En totaal geen handvatten aangereikt worden hoe je dit zouden kunnen doen?

In mijn ogen is onze leefstijl en onze gezondheid onlosmakelijk met elkaar verbonden en is het tegelijkertijd het grootste goed om te koesteren..

Deze en eerdere maatregelen drijft ons al mens uit elkaar in een tweedeling. Terwijl het gedeelde leed ons juist zou moeten verbinden om er samen de schouders onder te zetten. Gevaccineerd en niet gevaccineerd, vanuit dezelfde intentie.